Vandringen - Tekst en vertaling

Componist: Pelle Gudmundsen-Holmgreen (1932–)
Tekst: Erik Knudsen

Tekst

Vandringen (1956)

Siddende i toppen af tusindårs egen
med ryggen mod dens furede stamme,
og benene omskyllet af grønne løvbølger
betragter jeg tidernes vældige pilgrimstog
der drager forbi under mine fødder

sol og skygge kæmper om min pande,
fuglene vidrer og ænser ikke den mørke mand,
der hviler sig i deres luftige kamre.

Fanerne smækker som åbne vinduer
helige skarer trønges på den smalle vej
sangen strømmer over tørre læber,
et herligt landskab stråler i trætte øjne:

Broder, vi føddes til en større skæbne,
kom lad os finde evighedens dal,
vort fremtidsland, vort fædreland,
o, broder, bag nattens bjerge står vor stjerne tændt.

Jeg følger med øjet det lange tog af drømmere
hvor de kommer fra kan jeg se,
hvor de går hen kan jeg ikke vide.

Bjergene tier,
sangen strømmer og strømmer,
fanerne synker i vest
dukker op i øst.

Videre, stadig videre.
Trommerne kalder.
Denne vandring er uden begyndelse,
uden ende.

Vertaling

De voettocht

Zittend in de top van de duizendjarige eik
met mijn rug tegen zijn gegroefde stam
en mijn benen omhuld door groene golven van bladeren
beschouw ik de ontzaglijke pelgrimstocht van de tijden
die voorbijtrekt onder mijn voeten

Zon en schaduw vechten om mijn voorhoofd,
Vogels kwetteren en zien de donkere man niet,
die rust in hun luchtige kamer.

De vaandels slaan als open vensters
Heilige schares dringen op de smalle weg
Liederen stromen over droge lippen,
Een heerlijk landschap straalt in moeie ogen:

Broeders, we werden geboren voor groter doel
Kom, laat ons het dal van de eeuwigheid vinden,
Ons land van de toekomst, ons vaderland,
O broeders, achter de nachtelijke bergen staat onze ster te schijnen.

Ik volg met mijn oog de lange optocht van dromers
Waarvandaan ze komen kan ik zien,
Waarheen ze gaan kan ik niet weten.

De bergen zwijgen,
Het lied stroomt en stroomt,
de vaandels zinken in het westen
duiken op in het oosten.

Verder, steeds verder.
De trommels roepen.
Deze voettocht is zonder begin,
zonder eind.

(Vertaling: Han-Kwang Nienhuys, 2007)